Domenicos Theotocopulos (1541-1614) pojawił się w Hiszpanii w latach 1575-6, pochodził z Krety, więc nazywano go "El Greco" - Grek. Niebawem stał się jednym z głównych artystów hiszpańskiego dworu króla Filipa II. Tworzył w okresie kontrreformacji, a jego manierystyczne obrazy są wyrazem żarliwości wiary, wizyjności i mistycyzmu, jakim ogarnięta była Hiszpania końca XVI wieku. Pozostawił po sobie ogromną ilość płócien wiszących do dzisiaj w hiszpańskich kościołach i w światowych muzeach. Obrazów w odcieniach popiołu i złota, nasiąkniętych przedziwną melancholią, pokazujących postacie nienaturalnie wydłużone, otoczone blaskiem tajemniczego światła. Malował tak, jak nie malował wtedy nikt i jak nie potrafił malować nikt potem. Umiał uwolnić się od wpływu malarstwa włoskiego. Wywodząc się ze szkoły Tycjana i Tintoretta stworzył sztukę na wskroś oryginalną, taką jaką poznajemy dopiero w XX wieku. Nie przestrzegał ustalonych kanonów, zarzucił schematyczność i miałkość, by dać w swoich obrazach siebie - swoją gwałtowność, egzaltację i swój mistycyzm. Był inny, toteż zaczęto go postrzegać jako niezrównoważonego wizjonera, chorego na astygmatyzm, obłąkanego...Jego malarstwo z czasem zaczęło niepokoić i wprowadzać w zakłopotanie.

Urok sztuki El Greco odkryto dopiero w XX wieku. Sztuka musiała więc zakręcić wielkie koło. Trzeba było 400 lat, by te niegdyś "karykaturalne" obrazy chowane w magazynach zawieszano na honorowych miejscach. Okrzyknięto El Greco, obok Picasso i Velasqueza symbolem duszy hiszpańskiej i hiszpańskiego malarstwa. Już nie budził konsternacji, a jego malarska siła wyrazu stała się natchnieniem dla wielu.

Obraz "Ekstaza św. Franciszka" z 1578 roku pędzla El Greco po przypadkowym znalezieniu na plebanii w Kosowie Lackim został przewieziony do Kurii Diecezjalnej Siedleckiej. Po ekspertyzie konserwatorskiej potwierdzającej jego autentyczność, nie był udostępniany publicznie przez ponad 40 lat.

                                                       Oryginalna sygnatura El Greco.

"są duże jej wykruszenia, ale jest na tyle czytelna, że z całą pewnością można stwierdzić jej autentyzm - potwierdzony wynikiem analizy spektograficznej (...). Pismo greckie pisane minuskułą typowe jakim ten malarz podpisywał się w okresie wczesnym swej twórczości"- tekst z dokumentacji konserwatorskiej wykonanej w 1974 roku przez panie Zofię Blizińską i Marię Orthwein pod kierunkiem prof. Bohdana Marconiego.